طنز نامه ممد و داود

ممدجون

بروبچ اصفهان — Sun, 28 Aug 2011 17:40:00 GMT

اقا سلام بعد مدتها مديد ممد اقا پيداش شده اخه راسش سيستمم نفته وب نميگردونه...

جفنگيات

بروبچ اصفهان — Tue, 15 Jun 2010 22:13:00 GMT

عاقبت چت - طنز

                                                شدم با چت اسير و مبتلايش /   شبا پيغام مي دادم از برايش
                                                به من مي گفت هيجده ساله هستم / تو اسمت را بگو، من هاله هستم
                                                بگفتم اسم من هم هست فرهاد / ز دست عاشقي صد داد و بيداد
                                                 بگفت هاله ز موهاي کمندش / کمان ِابرو و قد بلندش
                                              بگفت چشمان من خيلي فريباست / ز صورت هم نگو البته زيباست
                                                     نديده عاشق زارش شدم من / اسيرش گشته بيمارش شدم من
                                         ز بس هرشب به او چت مي نمودم / به او من کم کم عادت مي نمودم
                                                 در او ديدم تمام آرزوهام / که باشد همسر و اميد فردام
                                             براي ديدنش بي تاب بودم / زفکرش بي خور و بي خواب بودم
                                              به خود گفتم که وقت آن رسيده / که بينم چهره ي آن نور ديده
                                                 به او گفتم که قصدم ديدن توست / زمان ديدن و بوييدن توست
                                             ز رويارويي ام او طفره مي رفت / هراسان بود او از ديدنم سخت
                                               خلاصه راضي اش کردم به اجبار / گرفتم روز بعدش وقت ديدار
                                               رسيد از راه، وقت و روز موعود / زدم از خانه بيرون اندکي زود
                                               چو ديدم چهره اش قلبم فرو ريخت / توگويي اژدهايي بر من آويخت
                                                   به جاي هاله ي ناز و فريبا / بديدم زشت رويي بود آنجا
                                                    نديدم من اثر از قد رعنا / کمان ِابرو و چشم فريبا
                                                 مسن تر بود او از مادر من / بشد صد خاک عالم بر سر من
                                          ز ترس و وحشتم از هوش رفتم / از آن ماتم کده مدهوش رفتم
                                      به خود چون آمدم، ديدم که او نيست / دگر آن هاله ي بي چشم و رو نيست
                                       به خود لعنت فرستادم که ديگر / نيابم با چت از بهر خود همسر
                                                بگفتم سرگذشتم را به «جاويد» / به شعر آورد او هم آنچه بشنيد
                                                 که تا گيرند از آن درس عبرت / سرانجامي ندارد قصّه ي چت

سيد ابوالقاسم نباتي

بروبچ اصفهان — Thu, 18 Feb 2010 13:05:00 GMT

منبع چشمه هر کلمه که جاري شود از نطق و بيان، کام زبان، اسم خداوند عظيم است که از لطف کرم داده به هر نوع بشر عقل و هنر قوت ادراک، دو ابرو دو گوش و دو بصر عارض مانند قمر سرو قد موي کمر کاسه سرمد نظر هوش و برد دوش و بنا گوش و لب نوش و خط عنبر ريحان دو صف لشگر مژگان، دهان پسته خندان ز لب لعل بدخشان ز صنعش شده منظوم چنان گوهر دندان که يکي پيش خردمند بود به هزاران درو مرجان. عجب گردن مينا وقد قامت رعنا وخط طره گيسو وگره در گره زلف معنبر که فزون است به رنگ از شب يلدا وزهي خالق يکتا که از آن است هويدا همه اشياء جميع همه لولو لالا ياقوت و عقيق يمن و لعل بدخشان چه در دشت و بيابان چه در بحر عيان،گوهرشان همه لولو شهوار کسي کو که تماشا بکند حکمت اسرار خدا را، لا مکاني ست که موجود شد ازامر وي اين گنبد دوار و نه افلاک و مه ومهر پر انوار و بروج و قمر و شمس که باشند: گهي تند و گهي کند و گهي گرم و گهي سرد و گهي و روز فزون است گهي شب آيا چنان خالق بي مثل و نظير است که از قدرت خود خلق نمود اين دو جهان را چه دنيا و چه عقبا وچه جن وبشر و آدم و حوا چه جبريل،چه ميکائيل و عيسي ،چه موسي که کرم کرد ز لطفش به يکي محيي اموات به يک نور تجلا و دگر معجز ثعبان از آن است همه چرخ معلا وسماوات و حجابات مقامات و کرامات چه لاهوت و چه ناسوت ، در اين جا شده مبهوت جميع رسل و آدمي و جن و پري گبر و مسلمان ودگر حوري و غلمان قلم کردم.

ابوالقاسم حالت

بروبچ اصفهان — Thu, 18 Feb 2010 13:02:00 GMT

"آن شنيدم که يکي مرد دهاتي هوس ديدن تهران سرش افتاد وپس از مدت بسيار مديدي و تقلاي شديدي به کف آورد زر و سيمي و رو کرد به تهران خوش و خندان و غزلخوان ز سر شوق و شعف گرم تماشاي عمارات شد و کرد به هر کوي گذر ها و به هر سوي نظرها وبه تحسين و تعجب نگران گشته به هر کوچه و بازار و خيابان و دکاني.

در خيابان به بنائي که بسي مرتفع و عالي و زيبا و نکو بود و مجلل نظر افکند و شد از ديدن آن خرم و خرسند و بزد يک دو سه لبخند و جلو آمد ومشغول تماشا شد و يک مرتبه افتاد دو چشمش به آسانسور ولي البته نبود آدم دل ساده که آن چيست؟ براي چه شده ساخته يا بهر چه کار است؟ فقط کرد بسويش نظرو چشم بدان دوخت زماني.

ناگهان ديد زني پير جلو آمد و آورد بر آن دگمه پهلوي آسانسور به سر انگشت فشاري و به يکباره چراغي بدرخشيد و دري وا شد و پيدا شد از آن پشت اتاقي و زن پير وزبون داخل آن گشت و درش نيز فروبست. دهاتي که همانطور به آن صحنه جالب نگران بود ز نو ديد دگر باره همان در به همان جاي زهم وا شد واين مرتبه يک خانم زيبا و پري چهره برون آمد از آن. مردک بيچاره به يکباره گرفتار تعجب شد و حيرت چو به رخسار زن تازه جوان خيره شد و ديد که در چهره اش از پيري و زشتي ابداً نيست نشاني.

پيش خود گفت : که ما در توي ده اينهمه افسانه جادوگري و سحر شنيديم ولي هيچ نديديم به چشم خودمان همچه فسونکاري و جادو که در اين شهر نمايند و بدين سان به سهولت سر يک ربع زني پير مبدل به زن تازه جواني شود افسوس کزين پيش نبودم من درويش از اين کار خبر دار که آرم زن فرتوت و سيه چرده خود نيز به همراه در اينجا که شود باز جوان آن زن بيچاره و من هم سر پيري برم از ديدن او لذت و با او به ده خويش چو برگردم وزين واقعه يابند خبر اهل ده ما، همه ده را بگذارند که در شهر بيارند زن خويش چو دانند به شهر است اتاقي که درونش چو رود پير زني زشت، برون آيد از آن خانم زيباي جواني"

من و ممد آمريكايي و مهدي تپل

بروبچ اصفهان — Sat, 06 Feb 2010 19:30:00 GMT

بله خاطره بر ميگرده به دو سه ماه پيش كه بنده با دو دستگاه انسان فربه قصد تشرف به مشهد داشتم

چشمتون روز هاي بعد رو نبينه يعني خدا نصيب گرگ بيابون نكنه اول از همه تو هواپيما كمربند ايمني سايز شكم نامبردگان نبوده و مجبور شديم با نخ ببنديمشون ، بعد هم كمر بند من باز نشد كه مجبور به اعمال زور شديم خلاصه به مشهد رسيديم و سقوط خوفناكي داشتيم و بعد هم راهي هتل هلال بي ستار شديم اول از همه ممدآمريكايي و مهدي تپل شروع به غارت و چپاول محتويات يخچال فرموده و در يك چشم بر هم زدن محتويات يخچال را به هيچ تبديل كردند ، آخه من ميخوام بدونم آدميزاد شكلات صبحونه را با نوشابه ميخوره من موندم به خدا

بگذريم

ساعت 3 بامداد از خواب پاشدم ديدم نامبردگان در بستر تشريف ندارند با ترس لرز از فرار مغز ها به كوچه رهسپار شده تا اونا رو پيدا كنم گفتم حنما توي حرمند ولي هنوز چند قدمي نرفته بودم كه ديدم يه جيگركي فقط بازه اون موقع شب پيش خودم گفتم اين ديگه چه آدم احمقيه آخه آدميزاد اين موقع جيگر ميخواد چيكار ، برام سئوال شد ببينم اون آدماي احمق كي هستند ديدم به به ممد آمريكايي و مهدي دارن جيگرها رو ميبلعند و هي هم روش نوشابه ميخورن ، گفتم آخه خدااااااااااا اين ديگه چه طرز انسان آفريدنه؟

يه روزهم اونا رفته بودن همبرگري هر كدوم 9 تا همبرگر خورده بودن تا ديگه صاحب دربه در اونجا تسليم شده و از اونا خواهش كرده كه ديگه برند خونشون حالا شما خودتون قضاوت كنين اين زيارت بوده ما رفتيم؟

ادامه دارد